چرخ های روی بازار را می توان با توجه به ماده به چرخ های فولادی و چرخ های آلیاژی تقسیم کرد و هر کدام مزایا و معایب خاص خود را دارند.
مزیت اصلی چرخ های فولادی این است که فرایند ساخت ساده است (به طور کلی با استفاده از فرایند ریخته گری، به عنوان مثال چرخ های آلیاژ آلومینیومی عموماً توسط فرایند ریخته گری کم فشار تولید می شوند)، هزینه نسبتاً کم است، و توانایی مقاومت در برابر خستگی فلزی بسیار قوی است، که این چیزی است که ما معمولاً ارزان و ارزان می نامیم. جامد.
با این حال، معایب هاب های چرخ فولادی نسبتاً برجسته هستند، از جمله ظاهر زشت (می توان گفت که هیچ ظاهری در همه وجود ندارد)، وزن سنگین (همان ماده فولادی هاب چرخ بسیار سنگین تر از مواد آلیاژی آلومینیومی)، مقاومت بی اثر بزرگ، و از بین دادن گرمای ضعیف است. و زنگ زدن بسیار آسان است [3].
هاب های چرخ آلیاژی فقط می توانند این مشکل را تشکیل دهند، وزن سبک، مقاومت به سستی پایین، دقت ساخت بالا، تغییر شکل کوچک در طول چرخش پرسرعت، مقاومت کم سستی، که برای بهبود عملکرد رانندگی خط مستقیم خودرو و کاهش مقاومت نورد لاستیک ها مساعد است و در نتیجه مصرف سوخت را کاهش می دهد.
هدایت حرارتی مادهٔ آلایی حدود سه برابر فولاد است، و از بین دادن گرما خوب است، که می تواند نقش خاصی در کاهش حرارتی سیستم ترمز خودرو، لاستیک ها و سیستم ترمز داشته باشد.
چرخ های آلیاژی خودروهای اصلی در بازار عمدتاً از آلیاژ آلومینیوم ساخته شده اند. البته بسیاری از چرخ های اصلاح شده عناصری مانند کروم و فاز را به عنوان مواد اساسی انتخاب خواهند کرد تا الزامات ویژه خاصی را برآورده کنند و بینایی را بهبود بخشند.
با این حال، در مقایسه با چرخ های فولادی، قیمت چرخ های آلیاژی بسیار گران تر است، بنابراین اغلب در بسیاری از خودروهای اصلی سطح پایین و متوسط، چرخ های فولادی بر روی مدل های کم پایان ظاهر خواهند شد، در حالی که چرخ های آلیاژی مدل های پایان بالا هستند. استاندارد بر روی مدل.
