بسیاری از رانندگان معمولاً هنگام چرخاندن یا کاهش سرعت ، کلاچ را نیم کرده و بعضی از چرخ دنده های عقب را هنوز روی پدال کلاچ قرار می دهند. برخی از وسایل نقلیه سکته مغزی را بیش از حد تنظیم کرده اند به گونه ای که کلاچ کاملاً از کار بیفتد و در حالت نیمه درگیر و نیمه قطع باشد. مقدار زیادی گرما به دلیل اصطکاک خشک به یاتاقان جداسازی منتقل می شود. یاتاقان تا دمای معینی گرم می شود و کره ذوب می شود یا رقیق می شود و جریان می یابد و این باعث افزایش بیشتر دمای تحمل جدا می شود. وقتی دما به حد معینی می رسد ، می سوزد.
بلبرینگ رهاسازی کلاچ با کره روغن کاری می شود. دو روش برای اضافه کردن کره وجود دارد. برای یاتاقانهای آزاد شده {{0 ، در قسمت نگهدارنده یا هنگام برداشتن گیربکس ، قسمت پشتی یاتاقان باید باز شود و با گریس پر شود. سپس پوشش عقب را دوباره نصب کنید. برای یاتاقان آزاد شده {{1} K می توانید آن را جدا کرده و در گریس مذاب قرار دهید ، آنرا خیس کنید و بعد از خنک کردن آن را بیرون بیاورید تا به منظور روغن کاری برسید. در عمل ، راننده آسان است که این موضوع را نادیده بگیرد ، و این باعث می شود که یاتاقان آزاد شدن کلاچ از روغن خارج شود. در صورت عدم روانکاری یا روانکاری کمتر ، ساییدگی یاطاقان آزادشونده اغلب چندین برابر تا دهها برابر میزان ساییدگی بعد از روغنکاری است. با افزایش سایش ، درجه حرارت نیز به میزان قابل توجهی افزایش می یابد ، که این امر مستعد آسیب بیشتر می شود.
مطابق با الزامات ، فاصله بین یاتاقان آزاد سازی کلاچ و اهرم رهاسازی به طور کلی {{0} است. 5 mm. سکته مغزی آزاد منعکس شده روی پدال کلاچ 30-40 میلی متر است. سکته مغزی آزاد خیلی کوچک است یا سکته مغزی آزاد وجود ندارد ، که باعث می شود اهرم رهاسازی و تحمل رها شدن در حالت عادی درگیر باشد. طبق اصل خرابی خستگی ، هرچه مدت زمان تحمل طولانی تر باشد ، آسیب جدی تر خواهد بود. هرچه بار تحمل بار بیشتر شود ، احتمال دارد که یاتاقان جدا شده دچار خستگی شود. و هرچه زمان کار طولانی تر باشد ، دمای تحمل بیشتر می شود ، سوزاندن و کاهش عمر سرویس یاتاقان جدا شده آسان تر می شود.
